?

Log in

No account? Create an account

April 17th, 2013

[Dutch] Racedag

8:00 uur, ik ben exact één minuut voor de wekker wakker. Op zondag nog wel. Shit, het regent buiten. Na het douchen trek ik kort-kort aan met lang-lang er overheen. De buurman loopt ook de 10km en zijn vrouw gaat mee als publiek, kan zij mooi ook op mijn rugzak letten. Een pasta-ontbijtje, kop koffie, emmer water, flesje water inpakken. Nog even in alle rust toiletteren en voortdurend dat ongeloof in je hoofd: "Holy shit, ik ga vandaag 10km rennen! En die afstand heb ik tot nu toe slechts 1x eerder gelopen! En gisteren heb ik nog vijf uur lang gewandeld in de Waterleidingduinen! Kan ik dit?"

09:40 uur *dingdong* Ah, daar zijn de buurtjes. Naar het metrostation alwaar andere mensen in sportieve kleding ook langzaam binnendruppelen. De metro is bommetjevol met toeschouwers en deelnemers. Alles stroomt er op Beurs weer uit.

10:25 uur. Ik waag het er op. Terwijl Lee Towers iedereen toezingt, trek ik mijn lang-lang uit en stop het in mijn rugzak. De buurvrouw wenst ons succes. Terwijl we achter het stadhuis langs lopen klinkt het kanonschot en vertrekken de marathonlopers. Ik stel me op in vak D, de buurman in vak C. En dan begint het wachten en komen de zenuwen. Smartphone checken. Endomondo standby? Muziek klaar? Nog een paar slokken water en toch nog maar een keer de blaas legen. *knal* Daar is het kanon weer en gaat de eerste groep van de 10km lopers. Ik sluit aan en wacht tot het mijn beurt is om in sukkeldraf over die startlijn te lopen. Nog even een foto van mezelf op Facebook gooien. Dan renmuziek aan, op random. Verras me maar. Gangnam Style. Mijn hemel. Ik grinnik, doe mijn oortjes in en haal diep adem. Bijna tijd.

10:55 uur. Daar gaan we. Wandelend, dan snelwandelend en uiteindelijk een soort van hardlopend! God is a DJ. Kippenvel die eerste paar honderd meter. Juichend publiek, ik word links en rechts ingehaald door gretige scholieren. I don't care, ik loop m'n eigen tempo. Linksaf bij de 'olietonnen' de Blaak op. In mijn oortjes klinkt de robotvrouw van Endomondo "One Kilometer, Time: 6 minutes, 55 seconds" Netjes. Binnen de 75 minuten finishen is mijn haalbare doel. Station Blaak komt in zicht, de kubuswoningen. "IK VIND JE LEKKER!" zingen De Kraaien me toe. Dat vind ik nu ook. Ondertussen is het hindernislopen begonnen. Snellere renners halen me in terwijl ik zelf de eerste wandelaars wil passeren. Ik vervloek drie meiden die midden op de weg ineens besluiten dat ze moe zijn en recht voor mijn neus gaan wandelen. Het zal niet de laatste keer zijn deze dag....

Linksaf bij het Oostplein. Enige commotie. Een vrijwilliger in een reflecterend hesje springt recht voor mijn neus, zwaait met z'n armen en schreeuwt naar de renners om mij heen "STOPPEN! DRIE SECONDEN!". Ik wil 'm ontwijken, maar meteen achter hem kruist een motoragent onze route met een eenzame hardloper achter zich aan. Ik ren weer door, me afvragend wat dat precies moest voorstellen. Op de Boezemstraat breekt de zon ineens door. "Welcome to St. Tropez." komt door op m'n smartphone. Hoe toepasselijk. Een DJ langs de weg probeert lopers en toeschouwers met de armen te laten zwaaien. Ik doe even mee. Om mij heen grijpen sommige lopers al naar flesjes water die door vrienden en familieleden langs de route worden aangereikt. Ik moedig een deelneemster van drie keer mijn omvang aan als ik haar inhaal. "Gaat goed!" roep ik en geef haar een fistbump. Ze lacht me toe en gaat verder met haar eigen race. "Three kilometers." hoor ik. En nog perfect op schema. Precies in de maat van "Year of Summer" stuiter ik verder.

Scherp rechts, Boezemlaan - Kralingse Plaslaan. Een bandje speelt, kinderen staan klaar om high-fives uit te delen, sommige huizen hebben de voordeur openstaan met een bordje "TOILET" in de tuin. Voor mij haakt een dame af en loopt zo'n huis in. Een andere loper - een Aziatische dame - wordt op de huid gezeten door haar fotograaf. De man rent rondjes om haar heen en schiet tientallen foto's vanuit elke mogelijke hoek. Ik zou 'm allang een schop hebben verkocht. Het zigzaggen tussen wandelende, bellende en WhatsAppende scholiertjes begint weer. Doe dan NIET mee! Ik mopper even, maar gelukkig is "Cassius in the house" en mijn humeur wordt weer beter. 5km bord in zicht, ik hunker naar die waterpost!

De Kortekade op. In een slagveld van karton en sponsjes grijp ik naar een bekertje water. "Revolutionair drinksysteem" mijn reet! Geen sponsje in mijn beker. De helft van mijn water gaat naar binnen, de andere helft naar de grond of m'n shirt. Blij dat ik geen AA-drink heb genomen. Maar goed, er is wat vocht binnen, we zijn over de helft! "Catch 'em by surprise!" moedigt Busta Rhymez me aan terwijl ik de Oudedijk op ren. Het is warm, maar mijn lichaam protesteert nog niet. Geen steken, geen pijntjes, ik ben verbaasd!

De Oostzeedijk Beneden is lang. Ik zweer dat ik sommige gezichten en shirts al vaker heb gezien. De eerste vermoeidheid zet in. Op de tanden bijten en een lang stuk helling omhoog. Rechtsaf de Slaak op. "Seven kilometers". Het jezelf-aanmoedigen begint. "Je gaat dit verdomme uitlopen zonder stoppen." knarsetand ik. Precies op dat moment kom ik langs een ambulance, scherm er om heen, politie erbij, ingestorte loper. Ik schud m'n hoofd leeg en zet m'n blik weer op oneindig. Niet aan denken, doorgaan. Gerdesiaweg, Boezemweg, Goudsesingel. Hey, dit was die plek waar daarstraks die ene hardloper met motoragent langskwam. Holy shit! Terwijl ik net de 2km aantikte kwam die malloot al voorbij richting de 8km! Bizar. Een eerste steek dient zich aan in m'n zij. De Swedish House Mafia trekt me de Mariniersweg in. Een stel idiote tieners staat langs de route duckface-foto's van elkaar te maken. Ik besluit er zo dicht mogelijk langs te rennen en met een gilletje springen ze op het laatste moment achteruit. Met een valse grijns vergeet ik even m'n klagende lichaam.

De kubuswoningen dienen zich voor de tweede keer aan! Oh god, niet ver meer! Ik ga dit halen! Terwijl ik bijna hijgend de Blaak afren zie ik vanuit mijn ooghoek de Marathonlopers in tegenovergestelde richting gaan. Die hebben er al ruim 30 km op zitten op dat punt. Wie ben ik dan nog om te klagen? Ik spreek m'n laatste beetje energie aan. Een percussieband trommelt me richting de laatste bocht de Coolsingel weer op. Ik doe mijn oortjes uit. Nog 500 meter. Al dat volk links en rechts van me! "Kom op, Rob!" "Je bent er bijna, Rob!" "Hou vol, Rob!" Degene die heeft bedacht om je voornaam op de 'bib' te laten drukken verdient een prijs. Wat een runner's high! Ik wil grijnzen en juichen en mijn handen de lucht in gooien als ik die finishlijn over ga, maar ik heb er de kracht niet meer voor.

Maar ik finish. Ik heb het gehaald. En kan meteen geen kant meer op. File richting de medailles, de toiletten, de banaan, het water, de AA-drink. Ik ben heet, duizelig. Die banaan is de lekkerste die ik ooit gegeten heb. Ik staar als een zombie naar m'n medaille. 10 kilometer, het staat er echt. Als vee worden we richting de uitgangspoort geduwd. Ik wil m'n wachtende vrienden en de buurvrouw bellen, maar het netwerk is overbelast. En de graveerstand is nergens te vinden. Chaos. Uiteindelijk komt alles goed. Bij het graveren hoor ik dan eindelijk mijn tijd. 1:14:09. Stiekem had ik beter verwacht, maar ik klaag niet. Met alle hindernissen toch constant gerend, niet stukgegaan, niet gewandeld en binnen de 75 minuten gebleven. Ik teken er voor. Met medaille om de nek en startnummer nog op de borst ga ik met een groepje uiteindelijk de metro weer in. Naar huis, naar bad. Terwijl ik uiteindelijk lig te weken, droom ik over m'n volgende doel. Bruggenloop? Dam tot Dam? En ineens realiseer ik me iets. Ik ben verslaafd. Help......

Profile

Rob is standard
rob_d
Rob Driessen
My tweets

Latest Month

April 2013
S M T W T F S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    
Powered by LiveJournal.com
Designed by Kyle Flood